All Ball! Podcast Interview met Ivica Zubac (L.A. Clippers)
Rob: We zijn erg enthousiast om de starting center van de LA Clippers, Ivica Zubac, te verwelkomen! Bedankt dat je de tijd hebt genomen om met ons te zitten. We zijn uiterst blij je hier te hebben. Ik vooral, omdat ik een echte Lakers-fan ben.
Ivica: Ik was dat ook. (lacht)
Rob: Nou, daar komen we later op terug. (lacht) Eerst, hoe gaat het met je? Hoe gaat het in de off-season?
Ivica: Het gaat goed. Tot nu toe gaat het prima. Ik heb wat rust gehad. Voel me goed. Ik ben twee weken geleden weer begonnen. Ik ben weer gaan trainen, gewichten heffen, je weet wel, wat individuele trainingen doen. Tot nu toe is het goed gegaan.
Rob: De eerste vraag die we altijd aan onze gasten stellen, is: hoe ben je met basketbal begonnen? Hoe was jouw basketbalreis?
Ivica: Het was een beetje vanzelfsprekend. Ik was een beetje langer dan de andere kinderen, maar mijn neef speelde in de NBA. (Zoran Planinic, gedraft in 2003) Hij werd gedraft toen ik zes was, dus dat was een soort van duwtje in de rug om me in het basketbal te krijgen. Je weet, ik zag dat hij het kon. De jongen die naast me woont, kan het. Ik kan het ook. En dat bracht me in het basketbal. En, je weet het, sindsdien ben ik gewoon begonnen.
Rob: We zagen je eerder praten met de jonge spelers op het kamp. Was jouw eigen basketbalervaring een beetje zo, dat je je vaardigheden op een kamp toonde en dat veteranen met je spraken?
Ivica: Uh, nee, nee, daarom wilde ik met de kinderen praten. Omdat ik die ervaring niet had en ik wenste dat ik het had. En het is goed voor me geweest. Maar, je weet wel, als je jong bent en probeert het te maken, weet je niet wat er daarna komt. Je weet niet wat je kunt verwachten. En iemand hebben die al die dingen heeft meegemaakt, dat kan denk ik nuttig zijn voor je. Die ervaring van dichtbij. Ik denk dat het handig kan zijn voor de jonge jongens. Dus ik wou dat ik het had, maar nu wil ik het doorgeven.
Rob: Wat is volgens jou de belangrijkste vaardigheid die een jonge big man moet hebben?
Ivica: Het is moeilijk om er één te noemen, maar ik zou zeggen rim protection. Ik denk dat dat, je weet wel, ook al hebben de grote mannen hun spel veranderd, meer schieten en het veld verspreiden, ik denk dat rim protection het enige is dat voor altijd in de NBA zal blijven. En ik denk dat het een van de belangrijkste aspecten van het spel is. En groot zijn, weten hoe je de ring moet verdedigen en dat timing en gevoel aan dat einde van het veld hebben. Ik zou zeggen, als je probeert de NBA te halen, is dat een vaardigheid die echt belangrijk is.
Phil: Ik denk dat dat ook een van de dingen is die de meeste impact heeft, omdat het echt het hele spel beïnvloedt. Het is een game changer. En aan het einde van de dag is dit het enige dat beslist over winnen of verliezen, zeker als je naar de playoffs kijkt. Je hebt bijna geen kans als je geen rim protection hebt.
Ivica: Je hoeft de schoten niet eens te blokkeren, je hoeft de schoten gewoon te veranderen. Soms, gewoon groot zijn in de paint laat een guard twee keer nadenken over het naar de ring gaan. Dus ze denken misschien: oké, hij is in de paint, ik ga niet. Dus passen ze af. Dus ik denk dat het gewoon het verstoppen van de paint, het beschermen van de ring en in staat zijn om de defensieve bezitting met een rebound af te sluiten. Ik denk dat dat een van de grootste vaardigheden is.
Rob: Het is zo interessant, want als ik je vraag om een vaardigheid te noemen, is het onmiddellijk een defensieve mindset en geen offensieve. Niet zoals 'je hebt een beetje een hookshot nodig of een up and under of zoiets'. Het was meteen verdediging, niet aanval.
Ivica: Dat was het toen ik jonger was. Ik dacht aan aanval, aanval, aanval. En voor de NBA, toen ze al die draftanalyses van zwaktes en sterktes deden, was verdediging altijd een zwakte van mij. Maar toen ik in de liga kwam, weet je, moest je je rol vinden. Je moest echt goed zijn in iets. En dat was mijn rol. Ik concentreerde me een beetje op verdediging en het is goed gegaan voor mij.
Rob: Over binnenkomen in de liga gesproken, ik noemde dat ik een enorme Lakers-fan ben en als Lakers-fan viel je me op toen je als 19-jarige in de tweede ronde in 2016 werd gedraft. Ik was echt voor je aan het duimen omdat second-round picks niet altijd de roster halen. Ik hoopte dat je als Balkan-speler de tweede komst van Vlade Divac kon zijn, die ook door de Lakers werd gedraft. Ik bedoel, Vlade, hij was een van de eerste Europese grote mannen die de NBA liet zien dat Europese grote mannen een ander skillset hebben en echt kunnen spelen. Ik hou van Nikola Jokic, maar voor Nikola was er Vlade en was er Arvydas Sabonis, dus laten we dat niet vergeten.
Ivica: Dus dat zijn de jongens die als eerste kwamen. Ze hebben de weg vrijgemaakt voor de Europeanen, ze hebben laten zien dat we op het hoogste niveau kunnen horen. Dus dat waren grote inspiratiebronnen.
Rob: Ja. Mijn eerste kans om je te zien spelen was in de Summer League 2016, en ik zei meteen: Deze jongen speelt het spel op de juiste manier, omdat je zo hard werkte en plezier had met spelen, dat kon je echt zien.
Ivica: Het was zo leuk! Summer league.
Rob: Ik dacht: oké, geef dit kind een contract. Wat herinner je je van de ervaring van de Summer League?
Ivica: Het was heel leuk voor mij. Dat was mijn eerste NBA-ervaring. Je weet, ik was nog nooit eerder in de States. Ik had nog nooit een NBA-game of zoiets gezien. Dus gedraft worden en dan, ik weet niet, twee weken later de Summer League spelen, was gek. En, weet je, een maand daarvoor speelde ik met Mega Leks in Servië. Het is dus totaal anders. Maar het was leuk, veel leren, veel aanpassen aan het spel, want het spel ging zo snel voor mij en de jongens waren daar veel atletischer. Dus het was een grote verandering voor mij. Een grote leerervaring. Weet je, ik had niet echt de tijd om alles in me op te nemen, dat ik oké ben, ik ben hier. Alles gebeurde zo snel.
Rob: Trouwens, ik herinner me nog je eerste interviews in de gangen van de zomercompetitie. En zoals ik al zei, je was zo jong en zo opgewonden. En ik herinner me dat je Engels best goed was, maar niets vergeleken met wat het nu is. Het is gek.
Ivica: Ik bedoel, zeven jaar in LA en elke dag urenlang met de jongens en Amerikanen om je heen, je leert een heleboel nieuwe dingen, omdat we hier op school verschillende soorten Engels leren, bijna Brits. Daar is er veel slangs en dergelijke, en verschillende accenten.
Rob: Was de taalbarrière een probleem voor jou in het begin van je carrière?
Ivica: Ja, want veel dekkingen hadden verschillende namen, maar zij wisten ze allemaal. Alle jonge jongens die uit de VS kwamen, kenden die terminologie wel en ik niet. Het duurde even voordat ik dat allemaal begreep. En dan, wanneer je het begrijpt, als je op het veld staat, gebeurt alles zo snel. Je moet in staat zijn om iets snel te communiceren wanneer je het ziet. En dat was in het begin een klein probleem voor mij. Maar met de tijd, met ervaring, gaat het spel langzamer voor je, zodat het steeds makkelijker wordt.
Rob: Vertel ons alsjeblieft over de Lakers rookie ervaring. Was er veel rookie hazing zoals, "Yo Rook, draag deze tas! Yo Rook, breng me 12 cheeseburgers!"
Ivica: Ze vroegen me om hun tassen rond te dragen, om snacks voor ze te kopen tijdens de rit als ze dat wilden. Maar het was niet te gek, want nadat ik naar de Clippers ging, was ik bij Lou Williams en Pat Beverley en zij lieten de rookies veel dingen doen. En ik dacht, ik had het gemakkelijk. Ik dacht dat ik het gemakkelijk had bij de Lakers omdat het een jong team was, dus er waren niet veel veteranen in dat team. En ik denk dat ik het redelijk gemakkelijk had, net als Brandon Ingram.
Phil: Maar wat was een voorbeeld van de moeilijke dingen die de Clippers-rookies dan moesten doen? Ik ben gewoon nieuwsgierig.
Ivica: De moeilijke dingen waren toen we in de bubble waren. We konden eten bestellen van buiten de bubble, maar het kwam op één plek aan en de jongens moesten 20 minuten lopen om het eten op te halen en terug te brengen. En dat was één situatie. Terance Mann bracht het eten. Ik denk dat het voor Joakim Noah was en hij bracht het eten naar boven. Hij kwam eindelijk terug na 20 minuten in de ene richting te lopen en 20 in de andere, en Joakim zei: "Dit is koud." Hij zei: "Wat wil je dat ik er aan doe?" Hij zei: "Ga het opwarmen, vind een magnetron." Dus die dude moest een magnetron vinden en het voor hem opwarmen.
En ze hebben een snacktas die je aan het begin van het seizoen op de weg meeneemt. Je moet elk teamlid vragen wat ze in hun snacktas willen hebben, zoals welke snacks, snoepjes, wat dan ook. En dat is altijd onderweg. Het moet vol zijn met die snoepjes en onderweg zijn er kaarten binnenin, iPhone-opladers, dingen zoals dat, dingen die je onderweg nodig kunt hebben. En midden in de nacht, als iemand je belt om 3 uur of 4 uur, moet je het doen. En als je het niet hebt, moet je een winkel vinden en het kopen. Dus het kan veel zijn. Je moet het doen. Er is geen keuze.
Rob: Je Lakers-carrière kwam ten einde toen je in 2019 naar de Clippers werd verhandeld voor Mike Muscala. Een absolute schande in mijn boek. Ik haat die trade echt. En ik was zo boos. Hoe was het voor jou? Ik neem aan dat je niet moest verhuizen. Dat is goed.
Ivica: Dat was het. Het was vrij eenvoudig. We waren in Boston en het was een wedstrijddag. We hadden 's ochtends een walkthrough en ik zou starten. Dat was de deadline voor de trade. En de deadline was denk ik om 14:00 uur of zo. We hadden een shootaround. Ik wist niets. We kwamen terug naar het hotel en normaal gesproken is het rond die deadline in de NBA, zijn iedereen zo gestrest, je weet nooit of je verhandeld kunt worden. Jongens praten altijd over dingen. Maar je weet, ik wist echt niet dat er iets zou gebeuren. En net voordat ik mijn pre-game dutje wilde doen, ging mijn telefoon. Het was Rob Pelinka en je weet dat ik al wist dat ik verhandeld werd. Het was 20 minuten voor de deadline en ze belden me. Ze zeiden: "Dank je voor alles. We verhandelen je." Ik vroeg: "Waarheen?" En ze zeiden: "Clippers." En ze zeiden: "Je gaat daar starten. Je gaat veel minuten krijgen." En dat was het. En daarna belden de Clippers me. Het was eerst Doc Rivers, Lawrence Frank, Steve Ballmer, Jerry West. Ze waren allemaal enthousiast. Ze waren allemaal blij. En, je weet, ik keek naar de agenda en ze kwamen de volgende dag naar Boston. Dus ik bleef eigenlijk in Boston. En na twee dagen speelde ik mijn eerste wedstrijd met de Clippers. We gingen weer naar huis, ik bleef in hetzelfde huis. Het was vrij eenvoudig. En qua situatie was het veel beter voor me. Je weet, waar ik vanaf dag één kon starten en ik veel meer minuten kreeg, dus het werkte goed voor me.
Rob: Maar als Laker heb je zonder twijfel die kleine wrijving tussen de twee teams ervaren. Hoe was het om voor de stadsrivalen te spelen, van de ene op de andere dag?
Ivica: Het was gek om voor het eerst als Clipper naar het Staples Center te gaan en een thuiswedstrijd te spelen. En je ziet, ik was daar voor tweeënhalf jaar. En met de Lakers was de arena paars en geel, en gewoon alles in Clippers-kleuren zien, was voor mij vreemd. Gewoon de gang lopen, langs de Laker-kleedkamers gaan, de Clippers-kleedkamer ingaan. Het was gewoon vreemd in het begin. Maar met de tijd raak je eraan gewend. Maar het is leuk om tegen de Lakers te spelen. Zelfs toen ik bij de Lakers was, was het altijd leuk om tegen de Clippers te spelen.
Rob: De pandemie sloeg daar net na toe, en ineens waren er geen wedstrijden, geen trainingen, en de workouts waren via een Zoom-call.
Ivica: Ja. Ja.
Rob: Dus met iedereen thuis met de apparatuur en de instructies van de trainer te volgen? Hoe werkte dat?
Ivica: Ja. We hadden een behoorlijk aantal apparatuur naar iedereen gestuurd. Ik weet niet hoe de andere teams het deden, maar wat wij deden, is dat ons personeel ons een hoop dingen, zoals gewichten, banden, fietsen stuurde die we konden gebruiken en ze maakten groepen van ons. Bigs, wings, guards. Dus ik zat in een groep met JaMychal Green en elke dag hadden we een call met onze krachttrainer via Zoom. Ze stuurden ons een klein statief voor onze iPad zodat ze een goed zicht hadden op alles en je weet, je bent op een Zoom. Ze vertellen je wat je moet doen en je bent in je achtertuin gewichten aan het heffen, weet je, conditietraining aan het doen op een fiets. Het was grappig. Maar ik denk, weet je, we hadden zoveel tijd. We trainden elke dag. De jongens waren in vrij goede vorm en waren klaar voor de bubble.
Rob: Was het moeilijk om mentaal scherp te blijven tijdens die tijd en die basketball-vacuüm te vullen?
Ivica: Ja. Je weet, je bent de hele dag in een huis. Je kunt nergens heen. Er is niet veel te doen. En je mist gewoon het spel. Je kunt zelfs de tv niet aanzetten om het spel te bekijken. Er is niets op tv. Er zijn geen sporten of iets dergelijks. Dus het was zeker een andere ervaring dan, weet je, het was niet normaal.
Rob: En toen kwam iedereen terug, de liga hervatte, maar er waren geen mensen in de arena. Dus het was doodstil. En je kon waarschijnlijk de coach van de tegenstander horen en je kon ze onderling horen praten, dingen die normaalwege door het lawaai overstemd worden.
Ivica: Je kon alles horen. Het was zo gek. We hadden kartonnen figuren van mensen in de tribunes. Het was zoveel vreemd en stil. En ik hoop dat het daar nooit meer naartoe gaat.
Phil: Ja, dat was een van de vreemdste dingen toen het terugkwam en ze probeerden manieren te vinden om fans erbij te betrekken, maar ze konden niet in de gym...
Ivica: Weet je, in de bubble hadden ze van die videoschermen rond de arena en ze hadden fans op Zoom. Zoals je kon hun gezichten zien, maar ze waren groot en het was gewoon zo vreemd, man. De bubble was zo vreemd.
Rob: Sommige teams hadden een promo, zoals je kon je eigen kartonnen ding kopen met je gezicht en je lichaam, en dan zou het karton “zitten” in de eerste rij. Ze zouden je karton daar neerzetten, maar je moest ervoor betalen.
Ivica: Gekke dingen.
Rob: Ja. Toen de dingen weer op gang kwamen, heb je jezelf echt gevestigd als een NBA-starter. En vandaag ben je een van de beste jonge centers in de competitie. Toch draaien de Clippers geen plays voor je. Denk je soms, oké, ik kan dit nu doen, maar ik zou zoveel meer kunnen doen als er plays voor mij gedraaid werden?
Ivica: Ja. Dit jaar draaiden ze eigenlijk wat plays voor me, maar ik wist hoe het werkt. Ik wist dat ik als tweede ronde pick binnenkwam, vechtend voor mijn plek. Ik wist dat er - vooral in een team met Kawhi en PG - offensief geen ruimte voor mij zou zijn. En ik probeerde het spel op een andere manier te beïnvloeden. Maar ik wist altijd wat ik kon doen en ik bleef werken aan mijn spel en op een gegeven moment zouden ze naar me toe komen, ze zouden iets voor mij afspelen. En dit jaar draaiden ze plays voor me. En ik denk dat het echt goed werkte. Ik denk dat ik hen heb bewezen dat ik dat deel kan doen. Ik kan ook die rol spelen, en hopelijk kunnen we hiermee doorgaan.
Rob: Ik bedoel, gesproken over wat je kunt doen, begin vorig seizoen had je een enorm double double met 31 punten en 29 rebounds. En ik bedoel, corrigeer me alsjeblieft, Phil, als ik verkeerd ben, maar meestal, met double doubles, beginnen we het op te merken wanneer het 15 rebounds of meer is. We merken de 12 of 13 niet op. 29 is als een enorme aardbeving. Ik bedoel.
Rob: We kunnen zien dat je nog steeds trots bent op dit spel, dat is duidelijk.
Ivica: Ja, maar op dat moment was ik boos omdat ik uitfoulde met 29 rebounds, ik wilde de 30.
Rob: Ja, dat is wat ik wilde vragen. Volgde je de statistieken? Wist je dat je 29 had?
Ivica: Ja, ik denk dat de hele arena het wist omdat het zo, zo hyped was daar. Iedereen was gek. Onze spelers op de bank, coaches, iedereen. En ik wilde gewoon die 30e. En ik denk dat het fout was geen fout. Dat was geen goede call.
Phil: Het zesde fout. Nog steeds bitter.
Ivica: Oh, zeker. En ik ging omhoog! Die kerel miste. Ik had de 30e rebound gepakt en ze floten een fout en ik was boos en je weet dat ik op de bank zat. Iedereen was gek, maar ik was nog steeds boos hierover. Het kostte me een dag of twee om te realiseren, oké, 29 is niet slecht.
Phil: Niet slecht.
Ivica: Nee. 29 is nog steeds goed. En je weet, ik kan niet geloven dat ik dat heb gedaan. Ik heb de wedstrijdbal die gegraveerd is met stats en datum en al dat. Opgegroeid kijkt naar Kevin Love die die enorme reboundnummers en zo kreeg, dacht ik altijd, hoe is dat mogelijk? Maar weet je, er is een dag dat alles jouw kant op gaat, elke rebound valt soms jouw kant op, soms gaan rebounds gewoon de andere kant op. Je kunt er vijf grijpen. Maar op die dag kwam alles naar mij toe. En het was bijzonder.
Rob: We hebben het net gehad over jouw verdedigende mindset. Wie is de moeilijkste speler om te verdedigen in de post?
Ivica: Jokic. Hij heeft zoveel dingen, zoveel moves, zoveel counters. Als je hem verdedigt en je sluit één kant, heeft hij een counter voor de andere kant. Zelfs als je perfect verdedigt, neemt hij een moeilijke schot en maakt hij het nog steeds. En als je hem verdedigt, brengen ze je in verschillende situaties. Hij gaat een rebound grijpen, de bal naar voren duwen. Ze gaan picks voor hem zetten als hij de bal hanteert, wat, weet je, als je de andere grote jongens verdedigt, dan ben je daar nooit in die positie. Dus het is moeilijk. Als grote mannen zijn we niet gewend om in pick and roll als balverdediger te zijn. Dus het is een totaal andere ervaring dan het verdedigen van iemand anders.
Rob: Je bent een harde werker en je probeert altijd je spel te verbeteren, maar wat zijn de gebieden waarin je je nog wilt verbeteren?
Ivica: Ik denk dat ik beter kan worden in het balbeheer. Dat is iets waar ze van grote spelers vragen dat ze steeds meer passen vanuit de elbow en de post. Ik denk dat ik daar beter in kan zijn. Daarmee zijn mijn vrije worpen de afgelopen jaren een beetje gedaald. Ik werk er nog steeds aan om mijn percentage omhoog te krijgen, mijn lichaam gewoon sterker, atleetischer en mobieler te maken zodat ik beter kan verdedigen bij die switches op de perimeter. Er is een lange lijst. Weet je, je bent nooit tevreden met jezelf, je kunt altijd beter worden. Dus er zijn veel dingen waarvan ik probeer te verbeteren. En, weet je, ik denk niet dat ik ooit tevreden zal zijn met waar ik nu sta.
Phil: Maar dat is de juiste houding, toch?
Ivica: Ja, dat denk ik ook. Je moet nooit tevreden zijn, want er is altijd ruimte voor verbetering. En dit jaar voelde ik dat ik dicht bij dat niveau ben, zelfs nog meer bij de top te komen. Ik weet niet hoeveel centers er aan de top zijn, maar ik voelde dat ik daar kon zijn, en er is veel motivatie om daar te komen.
Rob: Laten we een snelvuurvragen doen. Ben je klaar? We zijn in Italië. Pizza of pasta?
Ivica: Pasta.
Rob: Ananas op een pizza? Ja of nee?
Ivica: Nee.
Rob: Dunk of block.
Ivica: Block.
Rob: Kobe of LeBron.
Ivica: Kobe.
Rob: Superman of Batman.
Ivica: Batman.
Rob: Split of Zagreb.
Ivica: Zagreb.
Rob: Strand of zwembad.
Ivica: Strand.
Rob: Fruit of groente.
Ivica: Fruit.
Rob: Bericht of belletje?
Ivica: Bericht.
Rob: Komedie of horror.
Ivica: Horror.
Rob: En als je moest kiezen: NBA-kampioenschap voor jou of FIFA Wereldbeker kampioenschap voor Kroatië.
Ivica: (lacht) Ik haat die vraag! Uh, het is moeilijk. Ik heb het gevoel dat wat ik ook kies, het verkeerd is. Weet je, Kroatië heeft nooit een wereldkampioenschap gewonnen, dus dat zou geweldig zijn. Maar tegelijkertijd, het winnen van een NBA-kampioenschap, weet je, in de beste competitie ter wereld, is geweldig. Dus, ik weet het niet. Ik ga niet voor één kiezen.
Rob: Oké. Laatste vraag. In de All Ball! Podcast eindigen we altijd met een top vijf, dus geef ons alsjeblieft je All-Time Starting Five van alleen Ex-Jugoslavië spelers. Het All-Yugo Eerste Team.
Ivica: Ik zeg Luka op de 1. Dražen op de 2. Peja Stojaković misschien op de 3. Nu wordt het moeilijk. Ik zeg Kukoc 4. Jokic 5.
Rob: Zou je jezelf van de bank halen?
Ivica: Ik bedoel, ik zou mezelf beginnen (lacht), maar laten we eerlijk zijn... weet je, als ik het als coach bekijk, denk ik dat ik Jokic zou starten. Maar er zijn veel goede grote mannen uit dat gebied, dus als ik iemand vergeet, sorry, maar ik denk dat wat ik nu kan bedenken, dat zou mijn starting five zijn, ja.
Rob: We zijn aan het einde van deze aflevering gekomen. Het enige dat ons nog rest is je te zeggen: Heel erg bedankt. Dit was erg leuk en veel succes voor het komende seizoen. Blijf hard werken en als je kunt, kom alsjeblieft terug naar de Lakers.
Phil: En ik moet zeggen, duimen gekruisd voor de 30/30 wedstrijd, want, ik bedoel, je bent zo dichtbij geweest, dat zou iets zijn.
Ivica: Ik weet het, ik weet het! Hopelijk gebeurt het op een dag. Bedankt dat jullie me hadden!
Rob/Phil: Dank je. Dank je wel.
